केन्द्रीय संस्करण

कविता

वर्जित मान्छेको नाममा access_timeजेठ १३, २०७७

  बलेन टायर कुनै कलेजको आँगनमा सायद ऊ विद्यार्थी थिएन निस्केन जूलूस कुनै झण्डावाल दरबारबाट सायद ऊ कुनै पार्टीको थिएन मस्त छन् महिला अधिकारकर्मीहरु सायद ऊ कुनै आमा छोरो थिएन मौन छन् नागरिक अधिकारकर्मीहरु सायद ऊ यो देशको नागरिक थिएन मौन...

सम्बोधन: याैटा प्रेमीको नाउमा access_timeजेठ १३, २०७७

  (जाजरकोटका नवराज विश्वकर्मा, जसले जातिय विभेद तोड्दै प्रेम गरे बापत मृत्युु  उपहार पाए ! कथित जातीय उच्चताका अहँकारीहरूले उनलाई कुटपिट गरेर मारे। हार्दिक श्रद्वा सुमन- नवराज विक) ए ब्राह्मणवादी बुख्याँचा ! म जाजरकाेटे विश्वकर्मा, नवराज विश्वकर्मा, ...

सूर्यबहादुर - तिम्रो स्मृतिमा access_timeजेठ १२, २०७७

  (भारी बोक्दै जीवन गुजारिरहेका सूर्यबहादुर तामाङ यो आइतबार  कीर्तिपुरको सडक पेटीमा बेवारिस पल्टिएका थिए। झुत्रा लुगा लगाएका, हातमा नाम्लो समाइरहेका सूर्यबहादुर कतिबेरदेखि त्यसरी पल्टिएका हुन् कसैले थाहा पाएनन्। धेरैपछि जब थाहा भयो त्यतिन्जेलसम्ममा वृद्ध...

भोकको लङमार्च access_timeबैशाख १९, २०७७

    ध्यान दिएर हेर यी पैतालाको गति ध्यान दिएर सुन यो भोकको संगीत ध्यान दिएर सुँघ यो पसिनाको सुगन्ध संसारभरका शासकहरूले टक्क सास रोकेर संसार ठप्प पारेको यो समयमा कसले बजाइरहेको छ यो दु:खको दुन्दुभी कानै खाने यो चर्को संगीत केको हो? रो...

मे दिवसमा प्रधानमन्त्री ओलीको कविताः नेपाली मन अब फुट्दैन access_timeबैशाख १९, २०७७

काठमाडौं । प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले मे दिवसको अवसरमा कविता लेखेका छन् । प्रधानमन्त्री ओलीले देश र जनतासँगको भावनासँग सामिप्यता गाँसेर उक्त कविता लेखेका छन् ।  –केपी शर्मा ओली (प्रधानमन्त्री)  अब आँसु खसाउनु पर्दैन रगत बगाउनु पर्दैन नेपाली ...

कविता : मान्छे र मृत्यु access_timeबैशाख ७, २०७७

–सञ्जु बजगाईं   ए मान्छे ! तेरा आफ्नै पैतालाहरुले आँट गर्न नसक्ने  अनगिन्ती कठोर बाटाहरुमा   कस्तो मृत्युभयले खेदेर आज, भागिरहेछस् निरन्तर दिनरात नभनी । के बाँच्नु भनेको श्वास फेर्नु मात्र हो ? के बाँच्नु भनेको मुटु चल्नु मात्र हो ? ...

सिंहदरवार : कैदीहरूको निकुञ्ज access_timeबैशाख ४, २०७७

  यो जिन्दगीको भीरमा किन फुल्दैनन् मेरा खुसीका भीरफूलहरू र त्यो पहाड जिस्क्याइरहन्छ मलाई ? कहाँ बगेर जाँदो हो पसिनाको यति ठुलो मर्स्याङ्दी नदी र जीवनको डालीमा बसेर काकाकुल बासिरहेछ - एउटा भोको समय ? ......................... भन त च्याङ्बादाइ ! ...

पाहुर access_timeचैत २७, २०७६

-सुधीर ख्वबि   डर अचानकै  सहरमा ओर्लेपछी स्यालहरु गाउँ पस्न थालेपछी    सहरका गल्ली सडकहरू शून्यताको कब्जा गइसकेपछी । सेता वस्त्रहरू ईश्वरका अवतार भइरहेको बेला केही दरवारहरु भुमिगत भएका छन् र, सहर आ-आफ्नै घरभित्र कैद भएका छन् ।...

कविता : म घर खोजिरहेछु access_timeचैत २२, २०७६

  तिमीले घरभित्रै बस्ने आदेश दियौ म बेघरबार एउटा गुन्टामा सिङ्गो पृथ्वीको भार शिरमा अड्याएर आफ्नै देशभित्र निर्वासित पैतालाले घर खोज्दै हिँडिरहेको छु अनुमति छैन एक मिटर पनि हिँड्न म सयौं माइलको यात्रा घरभित्रै बस्ने तिम्रै आदेश पालना गर्न घर खोज्...

जीवनको रङ्ग access_timeचैत १९, २०७६

    अनिता लामा जीवनको रङ्ग खैरो हुनुहुँदैन भन्नेहरूलाई मेरो हरियो चेतावनी छ- धुलो, मैलो, माटोमा लडिबुडी खेलिरहेका फुस्रा बच्चाहरूलाई हेर्नू र भन्नू धुलोको रङ्ग कस्तो हो ? छिँडीको चिसो लिपेको उनीहरूको आङको रङ्ग कस्तो हो ? मलखाद र ...

कविता : मेरा सपनाहरू access_timeफागुन १७, २०७६

-मनोज लम्साल म प्रत्येक रात मेरा  महान सपनाहरूलाई   भोलिबाट ब्युँझाउने सङ्कल्प गर्दै निदाउँछु  हिजो राति पनि र अस्ति पनि यहीँ सङ्कल्प गर्दै निदाएको थिए  तर किन व्युँझिन मान्दैनन्  मेरा सपनाहरु कि मेरो पर्खाइको त्यो भोलि प्रत्येक पटक...

मार्क्सवाद र मेरी आमा access_timeफागुन १७, २०७६

-डा. अच्युतशाली घिमिरे मेरी आमा लेक–बेँसी गर्दा  फुटेका कुर्कुचाहरु बुझ्दछिन्, दुब्ला ख्याउटे आफ्ना सन्तानहरु बुझ्दछिन्, वन, पहाड र झोपडी बुझ्दछिन्, बिहान बेलुका खाने सिस्नो र ढिँडो पनि बुझ्दछिन्, तर खै किन ? मार्क्सवाद बुझ्दिनन् । मेरी आमाले चु...

कविता : सालिक access_timeफागुन १०, २०७६

-सुवास चौलागाईं  के सालिक अस्तित्व हो ? या इतिहासको साक्षी ! आखिरी समाजमा किन सालिक  ठडाइए ? केका लागि ठडिए त सालिकहरु ? मालिकहरुले सम्मानित गर्न ? वा भोको पेट भर्न ! त्यही सहिदका सालिक छेउ  बसेर बूढी आमा  नाङ्लामा सामान राखे...

कविता : बुबा, क्रान्ति र समय access_timeपुस १२, २०७६

-नारायण पौडेल आज सुनिदैन बुबाको मुखबाट मालेमावादको सैद्घान्तिक गाथा, सुनिन्छ त केबल संस्कृतका भजनहरु । हिजोको  द्वन्द्वात्मक भौतिकवाद बिर्सन बाध्य छन् यहाँ कयौं बुबाहरु किनकी त्यो दर्शनले दिएका चोटहरु आलै छन् आज । बुबा चाहनुहुन्न युद्घमोर्चाका कुराहरु बाँड्न&n...

कविता : धुँवा access_timeपुस ५, २०७६

-साकार बाबु सुबेदी एक जोर स्थिर मेरा आँखाहरूले, निसङ्कोच भेटेकै हुन जवाफहरू, प्रतिस्पर्धि भीडहरूबाट छुट्टिएको, तिम्रो गर्विलो मुहारका रवाफहरू । तिमी थियौ, अनि समय साथैमा थियो, शर्तहरू एक एक पूरा गर्ने आँट थियो । जग बसाल्दाका ईँटहरूमाथि थपिएको, एक अर्काे ...

कालापानी र कृष्णे access_timeमंसिर २८, २०७६

-कृष्णमणि पराजुली मन कटक्क काटिएको हुन्छ आँखाभरी आँशु भरिएको हुन्छ अनुहारमा चमक हराएको हुन्छ कता कता आफै हराए जस्तो हुन्छ किन ऊ यस्तो भइरहेछ ऊ आफै अनभिज्ञ छ । हातगोडा लुला भएका हुन्छन् चिट चिट पसिना आएको हुन्छ मलमूत्र एकै चोटी निस्के जस्तो हुन्छ आखिर मर्न...

कविता : साग महाकुम्भ access_timeमंसिर २१, २०७६

-रामहरि रिमाल महाकुम्भ लागेको छ देशमा सानै सही तर सपनाहरू हुर्केको ठाउँमा हिजो हारका लज्जाबोध नघन्किँदा आज रोदनका मीठा आँशु छचल्किएकोमा महाकुम्भ लागेको देशमा हरेक जित अनि हारमा नायकत्व देख्छु इतिहासमा अनेक सुनौला कथा कुँदिएको देख्छु कष्टको मीठो त...

अभिशप्त सिमाना र अनागरिकहरु access_timeमंसिर १४, २०७६

-सुनीलबाबु श्रेष्ठ   सयौँ चोटि आफ्नो थातथलोलाई पछाडि फर्कंदै हेर्दै  हजारौँ किलोमिटरको दूरी पार गरेर   शून्य आकाशलाई बोक्दै    एउटा सूर्यको खोजीमा  सिमानाका अभिसप्त पिलरहरुसँगै   भर्खरै काठमाडौँ आइपुगेका अनागरिक हौँ हाम...

कविता : प्रायश्चित access_timeकात्तिक ३०, २०७६

-साकार बाबु सुवेदी मेरा बिहान अनि साँझहरु खिसि गर्छन्, तँ तैँ माझ भुल्दैछस्, म बर्बाद हुंदै छु । घोप्टिएर चुक बनेका रात बात गर्छन्, तँ गुमाउँदै छस्, म बेपरवाह चल्दै छु । मेरा जाँदा र आँउदाका बाटा भन्ने गर्छन्,  तँ स्थिर भइस्, म तेरा लगि दौडदै छु । समयको...

कविता : आमा access_timeकात्तिक ३०, २०७६

-सूर्यप्रसाद खनाल  म धर्ती चिन्दिनँ म गगन चिन्दिनँ । आमालाई जमिन बनाएर बुबालाई गगन बनाएर  आमाको जिउमा बिज बनेर धर्ती टेक्ने दिन गनेर । पहिलो पाइला आमाको पेटमै टेकँे सुरक्षाको निम्ति पेटभित्रै अंश मागेँ  अनि तारबारले छेकँे  त्यसैल...

Page 1 of 2