युद्धभूमिका एभी र अस्लामहरू
“बा बाहिर हेर्दै गर है,” अस्लामले भन्यो । चिन्ता नगर म छु, बाहिर पनि शान्त छ भन्दै बाबुले सान्त्वना दिन खोज्यो । केही दिनअघि मात्र रकेट आक्रमणबाट भाँचिएको खुट्टा झुन्ड्याएर अस्पतालको बेडमा सुतेको थियो । बमका छर्राहरू अझै शरीरमा छन् । ऊ अहिले संसारमा सबैभन्दा असुरक्षित ठाउँमा छ । उपचार गर्ने डाक्टर र बिरामीको कतिबेला एउटै चिहान हुन्छ थाहा हुँदैन ।
“बा हिजो रकेट आउनुभन्दा पहिला एभीको फोन आएको थियो,” उसले आफ्ना बुबासँग भन्यो ।
“को, एभीको ?” उसको बुबाले भन्यो ।
“मेरो साथी थियो नि पर्खालभित्रको ।” उसले भन्यो ।
“भो तिनीहरूको कुरा नगर्,” रिसले उसको आँखा रातो भयो ।
उसले भन्दै थियो, यस पटक त उसको घरमा पनि रकेट खस्यो रे । तर सबै बाँचेका रहेछ्न् । उनीहरूलाई त सेनाले अर्को ठाउँमा सारेछ ।” छोराले भन्यो ।
“हाम्रो पनि सेना भएको भए हामीहरूलाई पनि सुरक्षित ठाउँमा लैजाने थियो,” उसले भन्यो ।
“बा यो लडाइँ कहिले सकिन्छ ?,” अस्लामले सोध्यो ।
पर क्षितिजमा हेरेर लामो स्वास फेर्यो र भन्यो, “पर्खालभित्रका अथवा बाहिरका सबै नसकिएसम्म लडाइँ सकिने अवस्था भएन बाबु ।”
अस्लामले छ महिनाअगाडि नाका खुलेको बेला किनमेल गर्ने बेलामा बजारमा भेट्दा एभीले उपहार दिएको कलम खल्तीबाट निकालेर हेर्यो । के सम्झेर पुनः खल्तीमा राख्यो र सोध्यो “बा यिनीहरू यो लडाइँ कसका लागि लड्दै छन् ?”
पोखरा–७, मासबार, कास्की
खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?
प्रतिक्रिया
भर्खरै
-
ऐन महरमाथि ‘बलात्कार’ मुद्दामा अनुसन्धान गर्न अदालतको आदेश
-
एनआरएनएको एकता महाधिवेशन गराउन भन्दै अघि बढे घले, कार्यविधि पारित
-
बढुवा भएका २५ एसएसपीलाई दर्ज्यानी चिन्ह प्रदान
-
भारतमा पुष्पक रेल दुर्घटना : मृत्यु हुनेको संख्या ११ पुग्यो
-
सर्वत्र आलोचनापछि पासाङलाई उपाध्यक्ष बनाउने प्रचण्डको योजना स्थगित
-
अर्शदीप सिंहले रचे इतिहास