साहित्य

कविता : खुशी हराएको जिन्दगी

person explore access_timeअसोज १५, २०७९ chat_bubble_outline0

उल्लासमय परिवेशले 
मेरो गाउँ सर्लक्क निलेको बेला
घर घरमा हर्षित 
अनगिन्ती मुस्कानहरु भेटिए 
पल्लाघरे ठुल्दाइ 
पिपलबोटका हर्क दाइ 
अनि मालतीका कान्छा पनि 
धेरै बर्षपछि घर आँगनमा 
मुस्कुराउँदै पुगेपछि 
पूरा गाउँलाई धुमधामले 
बडा दसैंले छोएको देखिन्छ 
छिमेकीका घरमा मीठा पकवान 
र, खसी ढालिएको छ 


तर मेरो सानो झुपडीमा 
केवल शुन्यता छ 
खुशी हराएका मनहरु 
परदेशीको बाटो हेरिरहेछन् 
मेरी बूढी आमा अनि
सानुका आँखामा 
आँसु छछल्किएका छन् 
वर्ष दिनको यति ठुलो पर्वमा
छोरो घर नआउँदा 
आमाको मन भक्कानिएको छ 
प्रिय सानुको मुहारबाट 
चमक सर्लक्क मेटिएको छ 
सानो छोरा दर्शन 
मेरो तस्बिरलाई काखमा राखेर 
नियालिरहेछ 
र, सोधिरहेछ प्रश्नमाथि प्रश्नहरु 
हाम्रो बाबा किन नआउनुभाको आमा ?
खै त हाम्रो घरमा खसी ढालिएको ?
बाबाले खै त मलाई नाना र गाडी ल्याएको ?
अबोध छोराका यी प्रश्नहरु 
सानु र आमाका मुटुमा 
खिल बनेर बिझाउँछन् 
अनि केवल आँखा रसाउँछन् ।



परदेशीहरुको घरमा प्रायः
यही दृश्य भेटिन्छ 
यही कारुणिक वेदनाले पोलिरहन्छ
परदेशी हुनुको पीडा 
आफन्तसँग टाढा हुनुको चोट 
अनि चाडपर्वमा 
संगै हुन नपाइएका बाध्यताहरु 
बोकेर बिरानो मुलुकमा 
परदेशी पीरको भारी 
उचालिरहेछ निरन्तर निरन्तर 



तातो बालुवामाथि 
तेल र ग्यासका गन्धभित्र 
अनवरत पसिना चुहाइरहन्छ 
तै पनि अभावको भुइँचालोले 
जिन्दगी हल्लाइरहन्छ ।
काँडा माथिको पैदल यात्रा जस्तो 
हामी परदेशीको जिन्दगी 
खुशी हराएको कालो जिन्दगी ।

        दिपक आचार्य ‘जलन’
        बर्दिया, हाल : साउदी अरब 

कमेन्ट

कमेन्ट गर्नुहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

नाम *:
इमेल *:
प्रतिक्रिया *:

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।