मृत्युको ताण्डव

person explore access_timeसाउन १५, २०७८ chat_bubble_outline0

 

 

–सुजित स्वरूप


हे भगवान्, मेरो प्रभु !
यो पृथ्वीलोक
तिम्रै आविष्कार होइन र ?
यहाँका बासिन्दा हामी 
तिम्रै सन्तान होइनौँ र ?
सिंहासन तिमीलाई 
कति प्यारो भएको ?
आफ्नो भक्तभन्दा पनि ।

हिजो त्यो रातो सिउँदो
आज रङविहीन छ
गुराँसझैँ फक्रिएको अनुहारमा 
कालो बादल छाएको छ
आमाको काख रित्तो 
र एउटा दूधेकबालक
अनाथ भएको छ ।

मन्दिर, मस्जिद 
चर्च, गुम्बा 
कहाँ छौ तिमी ?
उठ
बाहिर निस्क
र हेर
मालीको फूलबारी 
सुनसान छ
फूलहरू मुर्छित छन् 
कति त मृत्यु शय्यामा
दागबत्ती नपाएर
त्यतिकै छरपस्ट ।

तिम्रा औँला काटिँदा पनि 
किन यति शान्त ?
किन चुपचाप ?
भो
अब मौनता तोड
हतियार उठाऊ
छोड अभेद्य वाण
र विनाश गर
त्यो अदृश्य शत्रुलाई
बन्द गर मृत्यु लोकमा 
मृत्युको यो ताण्डव ।

कमेन्ट

कमेन्ट गर्नुहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

नाम *:
इमेल *:
प्रतिक्रिया *:

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।