ad
x

कविता : शरीर मर्दैन

person explore access_timeजेठ ९, २०७८ chat_bubble_outline0

 


 



- साकारबाबु सुवेदी



तिमीलाई खरानीसँगै बगाएर
म फर्किएको रात,
थाहा भयो न आत्मा मर्छ,
न त शरीर नै ।



एउटा लामो निन्द्रामा मस्त
तिम्रो लम्पसार देह,
चिन्ताभन्दा पर बसेर,
ममा जिम्मेवारी सुम्पँदै थियो ।



म त्यही तिमीले छाडेका
कर्महरूले आफू रूपान्तरित भएँ,
मेरा करहरूले अन्तिम स्पर्श गरेका
तिम्रो आत्माभन्दा माथि गएँ ।



कसरी सकिन्छ होला विधाता ?
आगोको तापले डढाउन त्यो रुख,
जसले आजीवन मेरा हितमा,
शीतल छहारी छाडेको थियो ।

एकाएक आफ्नो शरीर भिन्न देखेँ,
तिम्रो अनुपस्थिति साह्रै खड्कियो,
तिमी त आफ्ना कर्महरूका तापले,
मेरा शरीरभित्रका ऊर्जामा देखियौ ।

मेरा बा, शरीर पनि नमर्ने रहेछ,
म तिमी भएर बाँचिरहेको छु,
खरानी त एक जुक्ति मात्र रहेछ,
तर म तिम्रा सम्झना बगाउने छैन ।

थाहा छ, घाम झुल्किन्छ, रापिन्छ
र अन्त्यमा अस्ताउँछ ।
घामका हरेक बिम्बहरूले हरेक दिन,
मलाई तिमीजस्तै उज्यालो बनाएको छ ।
 

कमेन्ट

कमेन्ट गर्नुहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

नाम *:
इमेल *:
प्रतिक्रिया *:

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।