केन्द्रीय संस्करण

कविता : म लकडाउनमा छु

person explore access_timeबैशाख १३, २०७७ chat_bubble_outline0

-मनोज काफ्ले

सुस्तरी.. अल्ली सुस्तरी बोल है सुन्लान कतै 
राज्यका भित्ताहरुले ।
नबोलाऊ है मलाई देख्लान् कतै 
पुलिस प्रसासनले 
म कसैलाई भन्दिनँ
म कसैलाई सुनाउँदिनँ
कि म
म आफ्नै पेटलाई दुवै हातले च्याप्दै
दिनभर निदाउने कोसिस गरिरहेछु ।
अनि
मेरा लालाबालालाई पनि हरेक दिन
यसैगरी निदाउन सिकाइरहेछु ।
किनकि म लकडाउनमा छु  
मेरो आँगनको एक कुनामा 
बकैनाको रुखको फेदमा
बन्दी गरेको मेरो अन्नदाता, मेरो रिक्सा
एकतमासले मलाई हेर्छ ।
दिनहुँ मलाई गिज्याउँछ 
बदलामा म दिनहुँ उसलाई पुछ्छु ।
दिनहुँ उसलाई टल्काउँछु ।
कहिले त आवेशमा आई चलाउन पनि खोज्छु 
त्यत्तिकैमा भित्रबाट चर्को आवाज आउँछ 
ए.. कता... किन... थाहा छैन... विर्सिएको 
म गहिरो सपनाबाट एक्कासि ब्युँझिन्छु ।
किनकि म लकडाउनमा छु  ।

कहिले बिहान मात्र अनि कहिले साँझ मात्र
पालैपालो गरी बलेको मेरो घरको चुलो
दिनभर शान्त र चिसो नै रहन्छ ।
तैपनि ती अबोधहरु त्यसैको वरिपरि
केही पाक्ने आशामा झुम्मिरहन्छन् ।
तिनलाई हेर्दै रसाएका मेरी अर्धाङ्गीनीका आँखा
म पुछ्ने कोसिस गर्दै सोध्छु 
अस्तिको बिस्कुट सक्कियो है 
प्रश्नको उत्तर पनि मै दिन्छु ।
धैर्य गर प्रिय 
पर्सि त राहत पक्का आउँछ रे
किनकि म लकडाउनमा छु ।

भरतपुर–४, चितवन

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।

कमेन्ट

कमेन्ट गर्नेहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.