-प्रकाश भुसाल 

बजैले सातु चाल्ने गरेको चाल्नीजस्तै 
चुहिँदै गरेको घरको छानो
निभ्दै गरेको अगेनो
पुरानो डोकाको पिँधजस्तै
चुहिँदै गएको भकारी
देखेपछि
भालेलाई नै बिउँझाएर
देउराली हुँदै निस्किएको थियो
‘साइलो’
घरमाथिको लेकमा झाङिएको धुपीजस्तै जिन्दगी
घर छेउको चौतारीमा फैलिएको पीपलजस्तै
फैलाउने सपनाको बेर्ना लगाएर
ऊ मलजल खोज्न निस्किएको थियो ।

पसिना लिलामी गरेर
एक मुठ्ठी श्वास बिनिमय गर्न नसकेपछि
सम्झियो पाखा, पखेरा सम्झियो देउराली
सम्झियो अङ्कुराउन लागेका
सपनाहरुका बेर्नाहरु
मुखियाको सन्दूकमा सुरक्षित तमसुक
श्रीमतीले नफेरेको फरिया
र थाल बजाइरहेका बच्चाको रोदनले
उसका पैतलाहरु फर्कियनन्

उसले घर छाड्ने समयमा
छोडेर आएका तोते बोलीहरु
भएछन किशोर किशोरी 
अझै हागिँदै गएपछि जिन्दगी
ऊ फर्किएको छैन
आफ्नै घर
पराइ भएको छ उसको आफ्नै जिन्दगी
ऊ हराएको छ आफूभित्र
आफैले आफैलाई नदेख्ने भएर 

एक्लै भएको बेला सम्झिन्छ
विश्वविद्यालयले थमाइदिएका
नकुहिने पतिङ्र जस्तै प्रमाणपत्रहरु
घुटट पार्छ एक गिलास कुहिएको छ्याङ
र ओकल्छ आफ्नै जिन्दगी
अचेल यसरी नै बाचे झैँ गरेको छ

बिक्री नभएपछि पसिना
लिलामीमा राखेको छ 
रगत र जिन्दगीको रङ
पृथ्वीले बयालिस फन्को लगाएको
भोलिपल्ट 
भाले पनि नबिउँझिदै
फेरि निस्कियो साइलो
उसैले उडाउने गरेको चुरोट जस्तै
धुवा र खरानी भएर...

-अर्घाखाँची